Çfarë në të vërtetë fshihet pas krizës së Mianmarit
Konflikti i Rohingyave në Myanmar, i cili kishte kapur erën e dytë në gusht të 2017’ës, duket të jetë një krizë shumëdimensionale që përfshin lojtarë të mëdhenj gjeopolitikë, thonë ekspertët, duke iu referuar arsyeve të brendshme dhe të jashtme pas shpërthimit të fundit të dhunës në vend.
Konflikti i Rohingyane, i cili shpërtheu mes budistëve dhe myslimanëve në shtetin perëndimor të Rakhines të Mianmarit në fund të gushtit, duket se u frymëzua nga lojtarët e jashtëm globalë, tha Dimitri Mosyakov, drejtor i Qendrës për Azinë Juglindore, Australi dhe Oqeani në Institutin e Akademisë së Shkenca dhe Studimeve Orientale të Rusisë, raportoi “Sputnik International”, transmeton Periskopi.
Sipas akademikëve, konflikti ka të paktën tri dimensione.
“Së pari, kjo është një lojë kundër Kinës, pasi Kina ka investime shumë të mëdha në Arakan [Rakhine]”, tha Mosyakov për “RT”. “Së dyti, ajo ka për qëllim nxitjen e ekstremizmit mysliman në Azinë Juglindore. Dhe së treti, është përpjekja për të mbjellë mosmarrëveshje brenda ASEAN’it [midis Mianmarit, Indonezisë dhe Malajzisë të mbizotëruar nga myslimanët]”, shtoi ai.
Sipas Mosyakov, konflikti i shekullit përdoret nga lojtarët e jashtëm për të minuar stabilitetin e Azisë Juglindore, sidomos duke pasur parasysh faktin se ajo që është në rrezik është rezerva e madhe e hidrokarbureve (gazi natyral) të vendosura në det të hapur të shtetit Rakhine.
“Ekziston një fushë e madhe e gazit që quhet Than Shë”, tha Mosyakov.
“Përveç kësaj, zona bregdetare e Arakan [Rakhine] pothuajse me siguri përmban hidrokarbure të naftës”, theksoi ai.
Pas rezervave të energjisë masive që u zbuluan në Rakhine në vitin 2004, ata tërhoqën vëmendjen e Kinës. Deri në vitin 2013 Kina përfundoi tubacionet e naftës dhe të gazit natyror, të cilat lidhin portin e Mianmarit me Kyaukphyun me qytetin kinez Kunming në provincën e Yunnanit.
Zhvillimi i projektit energjetik Sino-Myanmar përkoi me intensifikimin e konfliktit Rohingya në vitin 2011-2012 kur 120,000 azilkërkues u larguan nga vendi duke ikur nga gjakderdhja.
Sipas Dmitry Egorchenkov, zëvendës drejtor i Institutit për Studime Strategjike në Universitetin e Miqësisë të Rusisë, nuk është rastësi. Megjithëse ka disa shkaqe të brendshme pas krizës së Rohingyave, ajo gjithashtu mund të ushqehet nga lojtarë të jashtëm, veçanërisht nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Lexo edheVuçiq: Me Melanian fola serbisht, Trump më pyeti…
Destabilizimi i Mianmarit mund të ndikojë në projektet energjetike të Kinës dhe të krijojë një xhep jostabiliteti në pragun e Pekinit. Duke pasur parasysh krizën e vazhdueshme midis SHBA’së dhe Koresë së Veriut, një tjetër fqinj kinez, Pekini mund të gjendet së shpejti i zënë në kryqëzime.
Ndërkohë, Task Forca e Burmës, e cila përfshin një numër organizatash të financuara nga Xhorxh Soros, ka vepruar në mënyrë aktive në Mianmar që nga viti 2013 duke i bërë thirrje bashkësisë ndërkombëtare të ndalë atë që ata e quajnë “genocid i grupit të pakicës myslimane Rohingya”. Megjithatë, ndërhyrja e Soros në punët e brendshme të Mianmarit është diçka më e thellë se sa ajo çka kemi mësuar këto vite për këtë rast.
Në vitin 2003, George Soros u bashkua me grupin e Task Forces të SHBA’së që synonte rritjen e bashkëpunimit të SHBA’së me vendet e tjera për të sjellë një transformim të gjatë politik, ekonomik dhe shoqëror në Burma [Mianmar].
Dokumenti i Këshillit të Marrëdhënieve me Jashtë (CFR) 2003 me titull “Burma: Koha për Ndryshim”, e cila njoftoi themelimin e grupit, këmbënguli se “demokracia… nuk mund të mbijetojë në Burma pa ndihmën e Shteteve të Bashkuara dhe komunitetit ndërkombëtar”.
“Kur George Soros vjen në këtë apo atë vend … ai kërkon kontradikta fetare, etnike apo shoqërore, zgjedh modelin e veprimit për një nga këto opsione ose kombinimin e tyre dhe përpiqet t’i “ngrohë ato””, shpjegoi Egorçenkov, duke folur për “RT”.
Nga ana tjetër, sipas Mosyakov, duket se disa ekonomi të vendosura globale po përpiqen të përmbajnë zhvillimin e shpejtë ekonomik të vendeve të “ASEA”-s, duke nxitur grindje të brendshme brenda bllokut.
Akademiku tregoi se politika e menaxhimit globalist parashikon grindje mbjellëse në formacione të qëndrueshme rajonale. Duke ushqyer konfliktet rajonale, lojtarët e jashtëm hidhen në mundësinë për të fituar kontroll mbi shtetet sovrane dhe për të ushtruar presion të konsiderueshëm ndaj tyre.
Konflikti që filloi rreth një shekull më parë është përshkallëzuar gradualisht që nga viti 2011, duke arritur kulmin në vitin 2012 kur mijëra familje myslimane kërkuan strehim në kampet speciale të refugjatëve në territorin e vendit ose ikën në Bangladesh./Periskopi/
