Një serial komik e bindi të hiqte dorë nga ëndrra për modën: “Ndonjëherë gjëja më e vështirë është të largohesh”
Për 18 muaj kishte punuar pa pagesë në industrinë e modës në Londër, duke fjetur në hostele të lira dhe duke bërë punë të tjera gjatë natës vetëm për të mbuluar shpenzimet.
Por një episod i serialit komik “Unbreakable Kimmy Schmidt” i dha qartësinë që i mungonte: ndonjëherë këmbëngulja nuk është zgjidhja dhe largimi mund të jetë vendimi më i guximshëm.
Ishte vera e vitit 2017. Në orën 3 të mëngjesit, 23-vjeçarja ndodhej në një krevat marinari në një hostel në Londër, në një dhomë të përbashkët me 14 persona të tjerë.
Prej një viti e gjysmë ajo kishte kryer praktika të papaguara në industrinë e modës, ndërsa jetonte në hostele që kushtonin rreth 12 paund nata.
Kur nuk arrinte të flinte, shikonte seriale në telefonin e saj të vjetër për të shpërqendruar veten nga zhurma e dhomës.
Atë natë po shikonte “Unbreakable Kimmy Schmidt”, komedinë absurde për një grua që përpiqet të rindërtojë jetën në New York pasi kishte kaluar 15 vjet e izoluar në bunkerin e një kulti.
Pozitiviteti i pandalshëm i personazhit Kimmy zakonisht e frymëzonte të vazhdonte përpara. Por atë natë ndodhi e kundërta: seriali e bindi se kishte ardhur koha të hiqte dorë.
Ëndrra për Vogue dhe realiteti i hosteleve
E rritur në Essex, ajo kishte ëndërruar gjithmonë të punonte në modë.
E imagjinonte veten duke jetuar në një ambient artistik në Londër, duke punuar për Vogue dhe duke marrë pjesë në eventet më të rëndësishme të industrisë.
Realiteti ishte krejt tjetër.
Në moshën 23-vjeçare ajo punonte teknikisht për një nga revistat më të mëdha të modës, një publikim që e kishte admiruar që në fëmijëri. Por si praktikante nuk paguhej fare.
Nga ora 9:00 deri në 17:00 punonte në revistë, shpesh duke kaluar orë të tëra në magazinën e veshjeve. Më pas, nga ora 19:00 deri në 02:00 të mëngjesit, bënte punë të ndryshme me pagesë – nga shpërndarja e fletushkave për palestra deri te puna në hyrjen e një klubi striptizmi.
Gjithçka vetëm për të siguruar paratë e nevojshme për hostelin.
Mëngjesi falas i ofruar nga hostelet ishte shpesh vakti i vetëm i ngrohtë i ditës. Në fillim të javës blinte një bukë dhe një kavanoz me gjalpë kikiriku, të cilat i përdorte për darkat e ditëve në vazhdim.
Prindërit e mbështesnin ëndrrën e saj, por financiarisht ajo duhej ta përballonte vetë.
Këpucët e ngjitura mes luksit të stilistëve
Në punë përpiqej me çdo kusht të dukej e rregullt dhe profesionale, por nuk mund të linte asgjë me vlerë në hostel. Për këtë arsye, gjithë sendet personale i mbante vazhdimisht në një çantë shpine.
Një ditë, e vetmja palë këpucë që kishte – balerina të argjendta me shkëlqim nga New Look – u prishën.
Ajo u fsheh në magazinën e modës të zyrës dhe i ngjiti me shirit ngjitës.
Kur ngriti kokën, përreth kishte rafte të mbushura me këpucë luksoze të stilistëve të famshëm.
Kontrasti mes imazhit të industrisë së modës dhe realitetit të saj personal nuk mund të ishte më i madh.
“Je shumë e guximshme”, por vazhdonte të punonte pa pagesë
Ajo përpiqej ta mbante të fshehtë situatën financiare.
Në një agjenci të marrëdhënieve me publikun në modë ku kishte bërë praktikë, dikush zbuloi se ajo jetonte në hostele dhe lajmi u përhap në të gjithë zyrën.
Lexo edheKur shtëpia jote bëhet yll televiziv: Banorët rrëfejnë jetën me qindra turistë në derë
Shefja e saj i dha publikisht 100 paund në dorë, duke i thënë se ishte “shumë e guximshme”.
Ironia ishte se bëhej fjalë për të njëjtën shefe që nuk e paguante për punën e saj, duke e justifikuar praktikën me “përvojën” dhe “ekspozimin” që po fitonte.
Çdo praktikë e papaguar shoqërohej me të njëjtin premtim: se “mund të çonte në një vend pune me kohë të plotë”.
Kjo e mbante të bindur se mundësia e madhe ishte shumë pranë – se mjaftonte të ishte në vendin e duhur, në momentin e duhur, të thoshte gjërat e duhura dhe të vishej siç duhet.
Por kishte kaluar më shumë se një vit dhe, sipas saj, të vetmit praktikantë që shihte të avanconin ishin ata që tashmë kishin lidhje në industri.
Një episod që ndryshoi gjithçka
Episodi që po shikonte atë natë quhej “Kimmy Gives Up!”.
Për herë të parë, optimizmi i pandalshëm i Kimmy-t fillon të thyhet.
Në një moment, pronarja e saj, Lillian, i thotë:
“E di që je e fortë dhe nuk dorëzohesh kurrë, por ndonjëherë gjëja më e vështirë që mund të bësh është thjesht të heqësh dorë dhe të largohesh.”
Lillian këndon gjithashtu një këngë satirike të titulluar “Just Go On”, një parodi e këngës “Tomorrow” nga muzikalja “Annie”.
Diku gjatë atij momenti të shkurtër televiziv, gjithçka për të ndryshoi.
E shtrirë në krevatin e hostelit, nisi të qante në heshtje.
Ajo kishte tentuar të qëndronte pozitive, njësoj si Kimmy. Kishte bërë gjithçka që i kërkohej, kishte punuar pa pagesë, kishte jetuar në kushte të vështira dhe kishte vazhduar të bindte veten se shpërblimi do të vinte.
Por nuk mund ta vazhdonte më.
Të nesërmen dha dorëheqjen
Të nesërmen shkoi në punë dhe u largua.
I tha shefes se i kishin mbaruar paratë, se jetonte në hostele dhe se nuk kishte më mundësi të punonte falas.
Reagimi ishte i ftohtë.
Sipas saj, shefja e bëri të qartë se ishte plotësisht e zëvendësueshme.
Por në mendje i kishte mbetur edhe një tjetër fjali e Lillian nga seriali:
“Sa më shpejt të heqësh dorë nga diçka që nuk funksionon, aq më shpejt mund të gjesh diçka që funksionon. Ruaje shpresën për atë.”
Dhe pikërisht këtë bëri.
Historia e saj është një kujtesë se jo çdo dorëheqje është dështim. Ndonjëherë, të pranosh se një ëndërr po të kushton më shumë sesa po të jep dhe të zgjedhësh një rrugë tjetër mund të jetë forma më e vështirë – por edhe më e shëndetshme – e këmbënguljes. /GazetaExpress/
