“U largova nga Venezuela pasi dikush më drejtoi armën në kokë. Por u ktheva për të treguar bukurinë e saj – si këta dy djem që po ktheheshin nga peshkimi në një plazh të jashtëzakonshëm.”
Silvana Trevale kujton se largimi nga Venezuela në mesin e viteve 2010 ishte i pashmangshëm. Vendi po përballej me mungesa të mëdha ushqimi dhe ilaçesh, ndërsa grabitjet e dhunshme ishin bërë të zakonshme. Edhe vetë ajo kishte përjetuar momente frike të drejtpërdrejtë, përfshirë një grabitje ku i kishin vendosur armën në kokë. Prindërit e saj e nxitën të largohej dhe ajo u zhvendos në Mbretërinë e Bashkuar për studime në Universitetin e Huddersfield-it.
Megjithatë, jeta jashtë vendit nuk ishte e thjeshtë. Si shumë emigrantë të tjerë, ajo u përball me ndjenjën e mungesës së përkatësisë dhe me pyetjen e vazhdueshme se kush ishte dhe nga vinte. Në të njëjtën kohë, e kuptonte gjithnjë e më shumë atë që kishte humbur.
Lidhja e saj me Venezuelën nuk u ndërpre kurrë. Sa herë kthehej për vizitë te familja, deti ishte vendi ku ajo rikthehej më shpesh. Aty nisi edhe të fotografonte fëmijë dhe të rinj, duke u përpjekur të kuptonte jetën e tyre dhe, në një farë mënyre, të jepte diçka mbrapsht përmes artit të saj.
Në vitin 2018, gjatë një vizite, ajo iu bashkua një grupi miqsh që po organizonin një udhëtim lamtumire përpara largimit të tyre nga vendi. Rruga i çoi në Playa Medina, një plazh i izoluar i rrethuar nga një pyll i pazakontë, ku natyra dhe zogjtë grabitqarë krijojnë një atmosferë të veçantë. Në agim, drita e butë dhe ngjyrat e ujit e bënin peizazhin thuajse surreal.
Aty pa dy vëllezër që po ktheheshin nga peshkimi me të atin. Të lodhur, por njëkohësisht plot energji fëmijërore, ata i lanë një përshtypje të fortë. Pa shumë mendim, ajo i fotografoi me aparatin e saj Mamiya, duke realizuar vetëm një shkrepje.
Më vonë, kur pa foton në Angli, e kuptoi menjëherë rëndësinë e saj. Ajo imazh u bë pikënisja e një projekti të gjatë të quajtur “Venezuelan Youth”, ku ajo eksploron jetën e të rinjve në një vend në krizë, ku largimi shpesh shihet si e vetmja e ardhme e mundshme. Në qendër të punës së saj qëndron kontrasti mes realitetit të ashpër dhe çasteve të pafajësisë dhe bukurisë së papritur.
Gjatë viteve, Trevale është kthyer rregullisht në Venezuelë, duke dokumentuar jo vetëm vështirësitë, por edhe kulturën, traditat dhe identitetin e vendit. Me kalimin e kohës, ajo ka bashkëpunuar edhe me krijues vendas, duke përfshirë elemente të modës dhe të traditave si vallja Joropo, që rrezikon të zhduket.
Sipas saj, qëllimi nuk është të mohohen problemet, por të tregohet një pamje më e plotë e vendit – një Venezuelë që nuk përkufizohet vetëm nga kriza, por edhe nga bukuria, qëndrueshmëria dhe njerëzit e saj.
“Ne jemi të shënuar nga kriza, por nuk jemi vetëm ajo,” thotë ajo. “Dua që ky projekt t’u kujtojë të rinjve forcën dhe identitetin e tyre. Ky libër është letra ime e dashurisë për Venezuelën.” /GazetaExpress/
