Producenti i njohur i hip-hopit, DJ Shadow, flet për momentet e humbura në karrierë, raportin me teknologjinë dhe mënyrën se si vazhdon të mbetet kreativ.
Një nga rastet që ai e konsideron si mundësi të humbur ndodhi në vitin 1999, kur u ftua të punonte në albumin White Pony të grupit Deftones.
Në atë kohë, ai sapo kishte përfunduar projektin Psyence Fiction me UNKLE dhe ishte i përqendruar në imazhin e tij si artist hip-hop. Për këtë arsye, hezitoi të përfshihej në një projekt më alternativ apo rock. Edhe pse nuk e konsideron pendesë, ai e pranon se ishte një mundësi e rëndësishme që i shpëtoi.
Sa i përket kalimit të tij drejt prodhimit pa përdorimin e “sample”-eve, ai thotë se vendimi erdhi si nga kostoja dhe kompleksiteti ligjor i përdorimit të tyre, ashtu edhe nga dëshira për të mbajtur procesin krijues të freskët. Ai thekson se gjithmonë ka dashur të eksperimentojë me forma të ndryshme të krijimit muzikor dhe të mos mbetet i kufizuar në një stil të vetëm.
Në fillimet e karrierës, para programeve moderne si Ableton apo Logic, ai përdorte samplerin MPC si mjet kryesor pune, duke qenë se ishte më i thjeshtë dhe praktik për të. Megjithatë, ai nuk i ka braktisur kurrë plotësisht “sample”-et, por kalimi drejt metodave të tjera ka qenë gradual dhe i natyrshëm.
Duke folur për ndikimet e tij, DJ Shadow përmend grupin britanik Hijack dhe DJ-të si DJ Supreme dhe DJ Undercover si figura që kanë ndikuar shumë në stilin e tij. Ai gjithashtu vlerëson mediat britanike të kohës si NME dhe Melody Maker, të cilat i ofruan një horizont më të gjerë muzikor krahasuar me skenën amerikane të fokusuar kryesisht te rock-u.
Sa i përket inteligjencës artificiale, ai shprehet i pasigurt për të ardhmen. Nga njëra anë, teknologjia mund të çlirojë krijimtarinë, por nga ana tjetër mund ta kufizojë atë. Ai pranon se kjo çështje e shqetëson, pasi e sheh si një ndryshim edhe më të madh se interneti dhe rrjetet sociale. Për të, është e rëndësishme që bota reale dhe natyra të vazhdojnë të bashkëjetojnë me zhvillimet teknologjike.
Në epokën kur muzika është lehtësisht e aksesueshme, ai beson se kërkimi i disqeve (“digging”) mbetet i rëndësishëm. Për të, kjo është një formë kurimi artistik – zbulimi i muzikës së harruar dhe prezantimi i saj për një audiencë të re. Ai e sheh këtë si një mision që e ka ndjekur që në rini.
Ndikime të rëndësishme në qasjen e tij artistike kanë ardhur edhe nga filmat dhe librat. Seriali Twin Peaks dhe regjisori David Lynch kanë ndikuar veçanërisht në mënyrën se si ai ndërton narrativën muzikore, duke eksperimentuar me forma dhe struktura jo tradicionale.
Kur pyetet për një artist nga i cili do të krijonte një album vetëm me “sample”, ai përmend grupin Kraftwerk si burim të vazhdueshëm frymëzimi. Ai i konsideron ata unikë dhe të pakrahasueshëm, duke theksuar se ndikimi i tyre ka qenë i pranishëm në çdo fazë të karrierës së tij.
Sa i përket koleksionit të tij të disqeve, ai thotë se vlera monetare nuk është ajo që ka rëndësi. Madje, disku më i shtrenjtë që kishte blerë ndonjëherë, ai e dhuroi falas, thjesht për ndjesinë çliruese që i dha ky veprim. Për të, vlera e vërtetë qëndron në lidhjen emocionale me muzikën.
Në fund, ai thekson se nuk ka dëshirë të kthehet në mënyrat e vjetra të punës, pasi beson se është e pamundur të “çmësosh” atë që ke mësuar. Për të, evolucioni është thelbësor dhe një artist duhet gjithmonë të ecë përpara. /GazetaExpress/
