Një letër për shokun tim të vdekur
Fidan i dashur të ikësh kaq befasisht dhe fare papritur kur ishe në moshën më të mirë 28-vjecare.
Ku t’u nda jeta para kohe nga kjo botë e rrejshum, të gjithëve na le pas asnjë fjalë. Mosha jote ende premtonte jetë, e them edhe nga dhimbja me pikëllim se me ty sikur edhe fati u tregu i padrejt, i cili të mori herët nga kjo botë e përkoheshme për dergimin tënd në përjetësi, ndaj sado që unë vetëm një ditë më parë rastesish kuptova për vdekjen tënde nga aksidenti që ke bërë, nisa ta shpalosë me ngutje gazetat dhe portalet shqiptare me shpresq qq lajmin tq cilin e dqgjova tq mos ishte i saktë, por Jo, fatkeqqsisht Zoti paska vendosur ashtu dhe ti vërtet kishe ndërru jetë.
Fidan ti shkove në një qytet të ri, shkove me shpirt që s’do kthehesh më atje, ndertove ti nje shtëpi të re mes njerëzeve të tjerë që njohe atje, nje qytet i tërë plot lule e pllka të mermerta, qyteti i ri e kishe emrin varrezat e prehjes se përjetshme, e kjo jetë sa shumë sprova PSE na mori Fidanin, Shokun tim, që e deshta tash gjithë duhet me majt zi a, bre vdeksha sa ma shpejt edhe unë, vdeksha u prefsh në paqe Fidan Gashi. Me dhimbje nga unë, Anita Gashi
