Umberto Bossi, themeluesi historik i Lega-s, ka ndërruar jetë në moshën 84-vjeçare. Ai u shua në mbrëmje në Varese.
Sipas mediave italiane, Bossi ishte shtruar një ditë më parë në spital, në terapi intensive dhe në gjendje të rëndë që në momentin e parë. Gjendja e tij u përkeqësua gjatë ditës së sotme dhe vdekja u konfirmua në orën 20:30.
Bossi nisi jetën e tij me një karrierë universitare të papërfunduar: i regjistruar në mjekësi në Universitetin e Pavisë, ai nuk arriti kurrë të diplomohej. Pas një martese të parë të dështuar, vendosi të hynte në politikë, fillimisht në radhët e Partisë Komuniste Italiane (PCI).
Rruga e tij ndryshoi rrënjësisht kur iu afrua lëvizjeve autonomiste: në vitin 1979 u njoh me Bruno Salvadori, lider i Union Valdôtaine, dhe po atë vit takoi Roberto Maroni, me të cilin ndërtoi një bashkëpunim afatgjatë.
Në vitet që pasuan, Bossi u përpoq të krijonte një federatë me lëvizje të tjera autonomiste të veriut, por ishte viti 1984 ai që shënoi kthesën, kur themeloi Lega Autonomista Lombarda, e cila më pas u shndërrua në Lega Nord, ku ai mori postin e sekretarit kombëtar.
Rritja e tij politike ishte e shpejtë: në vitin 1985 përfaqësuesit e parë të Lega-s hynë në bashkitë e Varese-s dhe Gallarate-s. Në zgjedhjet e vitit 1987 ai u zgjodh si deputet, por hoqi dorë nga mandati për të mbajtur atë të senatorit për zonën e Varese-s, duke fituar kështu edhe nofkën e famshme “Senatùr”.
Lega Nord fitoi terren ndërsa partitë tradicionale humbnin mbështetje. Në vitin 1989 Bossi u zgjodh në Parlamentin Evropian, ndërsa në zgjedhjet e vitit 1992 u rikthye në Parlamentin italian me një nga rezultatet më të larta në vend. Në të njëjtën kohë, skandali i madh i korrupsionit “Tangentopoli” tronditi politikën italiane. Fillimisht mbështetës i prokurorëve të Milanos, Bossi u përfshi më pas në hetime: në vitin 1993 u akuzua se kishte marrë financime të paligjshme nga Montedison. Në procesin “Enimont” ai pranoi financimin dhe u dënua me tetë muaj burg.
Pavarësisht kësaj, Bossi nuk u tërhoq nga politika. Ai mori pjesë në zgjedhjet e viteve 2006 dhe 2008 dhe, pas fitores së Silvio Berlusconit në 2008, u bë ministër i Reformave, duke prezantuar në vitin 2009 reformën e njohur si “federalizmi fiskal”. Ai qëndroi në detyrë deri në vitin 2011.
Aleanca me Forza Italia shënoi një moment kyç për Lega Nord. Në mars 1994, falë lëvizjes së drejtuar nga Silvio Berlusconi, Bossi e çoi partinë në qeveri bashkë me Forza Italia dhe Alleanza Nazionale. Megjithatë, qeveria zgjati vetëm pak muaj: në dhjetor të po atij viti, Bossi tërhoqi mbështetjen, duke rrëzuar ekzekutivin.
Gjatë viteve ’90, ai zhvilloi gjithashtu një marrëdhënie me Gianfranco Miglio, profesor i shkencave politike dhe mbështetës i federalizmit, por projektet e tyre për reforma nuk u realizuan dhe Miglio u largua nga partia në vitin 1994.
Gjatë qeverisjeve të majta, Lega kandidoi e vetme, duke mbajtur distancë nga Berlusconi, të cilin e akuzonte për lidhje me mafian. Megjithatë, nga viti 2000 bashkëpunimi me qendrën e djathtë rifilloi dhe Bossi u rikthye si ministër në qeveritë Berlusconi II dhe III.
Karriera e tij u shoqërua edhe me ngjarje të rënda personale. Më 11 mars 2004 ai pësoi një goditje në tru, që e detyroi të qëndronte për një kohë të gjatë jashtë skenës politike. U rikthye vetëm në fund të vitit 2005. Në vitin 2012 dha dorëheqjen si sekretar i Lega Nord për të “mbrojtur familjen”, e përfshirë në hetime, por pas 18 muajsh sfidoi Matteo Salvinin për drejtimin e partisë, një garë që e humbi. Që prej asaj kohe, marrëdhëniet mes tyre mbetën të vështira.
Pavarësisht skandaleve, sëmundjeve dhe krizave politike, Umberto Bossi mbeti një figurë qendrore e politikës italiane dhe simbol i kërkesave autonomiste të veriut, duke lënë një gjurmë të fortë në historinë e vendit. /Panorama
