Një italian ka qenë pjesë e Ligës së Parë të Kosovës, dhe nga sezoni i ri do të jetë pjesë e Superligës së Kosovës.
Davide Borsellini i Feronikelit ’74 është pjesë e futbollit kosovar për disa vite dhe tashmë ka folur për eksperiencën e tij në futbollin tonë dhe në përgjithësi në Kosovës.
Në një intervistë të gjatë për “Fanpage.it”, ai ka folur për përvojën kosovare dhe për shumëçka tjetër.
Më poshtë mund ta gjenë artikullin e “Fanpage.it”, të përkthyer në shqip:
“Nga dëmtimi që i ndërpreu karrierën deri te një rilindje larg Italisë. Portieri romak Davide Borsellini (27 vjeç), i rritur mes Udineses, Paganeses dhe Serie C, i ka treguar ‘Fanpage.it’ se si vendimi i tij për t’u kthyer në Kosovë, “i lindur nga nevoja”, pas një viti e gjysmë jashtë fushave dhe ndjesisë se ishte lënë mënjanë nga futbolli italian (“disa mendonin se isha tashmë i vjetër…”), u shndërrua në një “rilindje”. Sot, pas tre sezonesh jashtë vendit në Superligën e Kosovës me Fushë Kosovën, Feronikelin ‘74 dhe KF Rilindjën, ai jeton një jetë krejt tjetër: më pak presion, më shumë qetësi, përfitime financiare dhe një cilësi jete që i ka rikthyer entuziazmin.
Borsellini flet edhe për të ardhmen: një martesë të bukur për partneren (“për të cilën po kursej duke luajtur këtu”), ëndrrën për të hapur një restorant kur të mbyllë karrierën dhe dëshirën për të ndërtuar një jetë të qëndrueshme larg stereotipeve të futbollit. “Vij nga një familje punëtore. Dhe që i vogël kam mësuar çfarë do të thotë të punosh dhe të zgjohesh herët për të shkuar në treg.”
Davide, si lindi mundësia për të shkuar të luash në Kosovë?
“Lindi nga nevoja. Pas dëmtimit te Viterbese, kur theva hundën dhe septumin nazal, mbeta jashtë fushave për gati një vit e gjysmë. Kisha ndërprerë marrëdhënien me klubin dhe edhe me agjentin tim të atëhershëm. Kur u përpoqa të rinisja në Itali, u përballa me një mentalitet të vështirë: fillimisht je shumë i ri, pastaj papritur je shumë i vjetër. Isha 24 vjeç, por pas atij dëmtimi dukej sikur nuk isha më i disponueshëm.”
A u ndjeve i lënë jashtë futbollit italian?
“Po. Në Itali ka shumë rëndësi koha. Po vija nga vite të rëndësishme: Udinese, Serie C, gjithmonë nën moshë, debutova në 17 vjeç në Foggia dhe pata edhe eksperienca të rëndësishme me Rende. Por sapo ndalon, sidomos si portier, bëhet shumë e vështirë. Vazhdimisht më thoshin: ‘Jemi në 2004, 2005…’ Sikur në 24 vjeç të isha i mbaruar.”
“Një agjent me të cilin punoj edhe sot më tregoi për mundësinë në Kosovë. Më tha: ‘Këtu nuk shikohet mosha, shikohet nëse di të luash.’ Për mua ishte një mundësi për të rifilluar, jo për të ndenjur pa luajtur. Shkova në janar, pas një viti e gjysmë pa ndeshje reale. Më firmosën kontratën menjëherë duke më thënë: ‘E dimë për dëmtimin, por duam të shohim si je.’ Kjo humanitet më bëri shumë përshtypje.”
Si ishin muajt e parë?
“Vështirë, sidomos gjuha. Nuk flisja anglisht. Për tre muaj e gjysmë kam jetuar me përkthyes 24 orë dhe me Google Translate në xhep. Në kamp flisja italisht, anglisht dhe disa fjalë shqip njëkohësisht. Por nuk u frikësova kurrë. I thashë vetes: maksimumi kthehem mbrapsht.”
“Kur ndjeva qetësi. Këtu shkon në stadium pa stres, parkon makinën dhe askush nuk e prek… Në Itali shpesh jetohet me presion dhe tension të vazhdueshëm. Në Kosovë gjeta një ambient shumë më njerëzor. Italianët janë të dashur dhe u ndjeva i mirëpritur menjëherë.”
“Jo, nuk është se fitoj dhjetë herë më shumë se në Itali, do ishte gënjeshtër ta thosha. Por këtu, me një pagë normale ose mbi normale, jeton shumë mirë. Një bukë kushton 40 cent, qumështi më pak se një euro, qiratë janë shumë të ulëta. Në Serie C mund të fitosh 1,500–1,800 euro dhe të kesh vështirësi. Këtu gjithçka është ndryshe.”
Edhe kostoja e jetesës është më e ulët se në Itali.
“Absurd. Një pjatë makarona këtu kushton më pak se tre euro. Një mbrëmje kam ngrënë tartar dhe fileto për më pak se 20 euro total. Në Itali mezi ulesh me ato para. Edhe benzina është rritur për shkak të luftës.”
Tatimet gjithashtu kanë ndryshuar shumë.
“Plotësisht. Në Itali paguaja taksa shumë të larta. Këtu maksimumi është 12%. Është një botë tjetër. Prandaj shumë investojnë këtu dhe edhe unë po mendoj që pas karrierës të ndërtoj diçka në Kosovë.”
“Nuk ka asnjë dyshim. Këtu po investohet shumë. Edhe jashtë futbollit ka mundësi reale për ata që duan të punojnë. Kostoja e jetesës është e ulët, taksat janë të ulëta dhe njerëzit vlerësojnë profesionalizmin.”
A ke menduar çfarë do të bësh kur të ndalosh së luajturi?
“Po, shpesh. Do të doja të bëja diçka në gastronomi. Një restorant me kuzhinë italiane dhe disa pjata lokale. 5–6 pjata romake dhe 5–6 lokale. Dhe mendoj se do të funksiononte shumë mirë.”
A ke familje?
“Përveç familjes së ngushtë, jo. Ende jo.”
Je në lidhje? Sa e vështirë është lidhja në distancë?
“Shumë. Partnerja ime punon 10 orë në ditë në Milano dhe flasim vonë natën me video-call. Distanca është pjesa më e vështirë. Por e bëj për të ardhmen tonë.”
Po mendon për martesë?
“Po. Dua t’i jap dasmën që ajo ëndërron. Po kursej për këtë. Po të ishte vetëm dashuri, do isha martuar ditën e parë.”
A mendove ndonjëherë të dorëzoheshe pas dëmtimit?
“Jo kurrë. Por kam punuar. Kam shkuar të punoj si kasap. Vij nga një familje punëtore: kemi një dyqan të vjetër në Romë. Jam rritur në treg.”
“Më shumë se gjithçka, më bën të buzëqesh mentaliteti italian. Nëse nuk luan në Serie A, dukesh dështim. Por unë them: nëse dikush luan 20 vite në Serie C, fiton mirë dhe ndërton familje e shtëpi, cili është problemi?”
Çfarë këshille do t’u jepje të rinjve në Itali?
“Mos kini frikë të largoheni. Shumë qëndrojnë për rehati. Por jashtë mund të rritesh dhe të rifillosh karrierën.”
Ai ka ndihmuar edhe lojtarë të tjerë italianë të shkojnë jashtë.
“Po, sepse edhe mua më tallnin: ‘Po shkon në Kosovë?’ Por pastaj disa kuptuan se ka mundësi reale.”
A do ta bëje sërish këtë zgjedhje?
“Një mijë herë po. Sepse më ktheu kënaqësinë e futbollit dhe qetësinë si njeri. Në fund, futbolli është kjo: nëse gjen vendin e duhur, mund të rifillosh kudo.””./GazetaExpress/
