Shkruan: Halil Çadraku /
Moti në njëfarë kohe, kishin pas que fjalë malazeztë me i ra Dukagjinit. U qu një trim, i cili i kishte njohur drenicakët, e i kishte pasur shokë, dhe i thirri në ndihmë për luftë. Dukagjinasit kishin dëgjuar për drenicakët, si njerëz të varfër skajshmërisht, por, në luftë nuk ishin sprovuar me këta. Kur erdhen drenicakët, të leckosur, me pushkët e tyre me sigjim, por, fishek plot xherdanat. Apongat e shkyne, por të lidhura me konop deri në gjunjë, e të shtrënguar tamam për luftë, pantollat e shkyne por, me ka dy shoka në brez, dukagjinasit filluan t’i përqeshnin, duke u thanë zhugana, e fjalë të tjera. Kur fillojë lufta këta i dinin rrugët dhe fshiheshin nëpër shpella e lugje, por, drenicakët trima, u qonin në këmbë për t’i vrarë armiqtë,dhe nuk luanin prej istikameve. Dukagjinasit kur i panë drenicakët se i kishin vrarë shumicen e shkijeve, kur e panë se asnjëri s’kishte luajtur nga vendi, veq qaty ku i kishte thanë shoku kishin qëndruar e luftuar, filluan t’i shikojnë me një sy tjetër drenicakët. Më vonë në darkë, rreth sofres, duke pirë duhan e duke bërë muhabet u thoshin : DRENICAKË, DHEZNI KA NJË HE JU HANGSHA ZHUGEN…/drenicapress/
