(Në kujtim të tre vëllezërve Dervishaj, dëshmorë të këtij kombi)
Në një shtëpi të vogël dera u hap vetëm një herë.
Për tri shkronja t’arta.
Mëngjesi mbeti i varur në një gozhdë.
Sofra thërriste emrat.
Babai veshi pritjen. Nëna i besoi ëndrrës.
Fshati nuk dallonte më heshtjen nga thirrja.
Tre vëllezër. Tri degë të një rrënje.
Kur u ndanë, nata hyri në mesditë.
Shtëpia mësoi të fliste. Dritaret kapën dritën.
Vetëm heshtja e dinte se në cilën anë kishte mbetur kthimi.
Pastaj shpejt u kuptua:
Nuk është koha që i ndan njerëzit.
