Një rrëfim që të copëton shpirtin vjen nga nëna e Leotrim Ahmetit, i cili u vra gjatë luftës si pasojë e një granate të ushtrisë serbe. Fjalët e saj rikthejnë në kujtesë dhimbjen e madhe që përjetuan familjet shqiptare në ato kohë të errëta.
Në një dëshmi të dhënë vite më parë, ajo përshkruan momentet e fundit me djalin e saj, një rrëfim i mbushur me dhimbje dhe pamje që nuk harrohen kurrë.
“Kam nga e kam kap djalin, thash çka ki djali jem? Tha ‘oj nanë, edhe unë barkun e kam çky, m’kanë dal zorrtë’. Pse djali jem? Veç e çoi xhamperin, e mora, u tërhiqëm… E kam qështu, me ia shti ‘trrap’ zorrët, m’tha ‘mo, mo nanë, se po më dhamin’, se anë e mbanë i çkymë barku”, rrëfen ajo me zë të dridhur.
Kjo dëshmi e rëndë është një nga mijëra histori të dhimbshme që dëshmojnë për vuajtjet dhe sakrificën gjatë luftës, duke mbetur një kujtesë e gjallë për tragjeditë që nuk duhet të harrohen kurrë.
