Sulmuesi 32-vjeçar, Vedat Muriqi, shikon përpara drejt gjysmëfinales së ‘play-off’-it evropian të kësaj jave me Sllovakinë, ndërsa Kombëtarja e Kosovës synon një vend për herë të parë në Kupën e Botës.
Vedat Muriqi debutoi me kombëtaren e Kosovës në vitin 2016, duke u bërë pjesë e udhëtimit futbollistik të vendit që nga fillimi.
Gati dhjetë vjet më vonë, sulmuesi i shquar i Mallorcas mezi pret të jetë pjesë e Kupës së Botës 2026. Për të siguruar një vend, Kosova duhet të kalojë fazën eliminatore evropiane, me një ndeshje gjysmëfinale jashtë fushe kundër Sllovakisë. Fitorja atje do t’i siguronte një ndeshje në shtëpi në Prishtinë kundër Turqisë ose Rumanisë për një vend në finale.
Përpara sfidës më të madhe të Kosovës deri më sot, kapiteni dhe golashënuesi më i mirë i të gjitha kohërave, Muriqi, u ul me FIFA-n për të diskutuar se çfarë e pret atë në ditët në vijim.
FIFA: Kosova po kërkon të rezervojë një vend në skenën më të madhe për herë të parë në historinë e saj. Çfarë do të thotë kjo për një skuadër kaq të re?
Vedat Muriqi: Kemi vetëm dhjetë vjet që jemi këtu, që në terma futbolli është pothuajse asgjë. Jemi këtu për t’i dhënë gjithçka që kemi dhe për të luftuar për një vend në Kupën e Botës. Është një mundësi e madhe për ne. I gjithë vendi është plot entuziazëm. Të gjithë janë shumë të lumtur. Në nivel personal, është shumë e veçantë për mua. Mbush 32 vjeç këtë vit dhe një nga ëndrrat e mia është të përfaqësoj Kosovën në një Kupë Bote ose Kampionat Evropian. Do të ishte një moment i rëndësishëm në karrierën time.
Në kualifikueset deri tani, Kosova humbi vetëm një herë. A erdhi si surprizë, apo menduat se ishit të aftë të performonit në atë nivel gjatë gjithë kohës?
E vetmja herë që pësuam humbje ishte në ndeshjen tonë të parë kundër Zvicrës. Nuk jam i sigurt se çfarë shkoi keq. Ne pësuam katër gola në pak më shumë se 20 minuta dhe në fund humbëm 4-0. Ishte një pilulë e vështirë për t’u gëlltitur. Ndonjëherë, pyesnim veten se si do t’i ndryshonim gjërat, por trajneri Franco Foda mori vendimet e duhura. Ai e ndryshoi formacionin titullar dhe e ndryshoi sistemin. Ne të gjithë u përqendruam në punën tonë individuale dhe në ndeshjen e dytë dolëm më mirë se një skuadër e Suedisë me lojtarë si [Viktor] Gyokeres, [Alexander] Isak dhe [Anthony] Elanga në krye. Fitorja në shtëpi ishte shumë e rëndësishme për ne dhe na nxiti vërtet përpara.
Pastaj luajtëm baras me Slloveninë përpara se të dilnim fitues kundër Suedisë dhe përsëri kundër Sllovenisë. Filluam të besonim te vetja. Do të kishte qenë edhe më e ëmbël të mos kishim humbur ndaj Zvicrës, por për një vend si i yni, përfundimi në vendin e dytë dhe arritja në fazën eliminatore është një arritje e madhe. Duhet ta pranojmë me qetësi dhe të vazhdojmë të përparojmë si ekip.
Çfarë prisni nga ndeshja me Sllovakinë?
Kam qenë duke i ndjekur me vëmendje se si luajnë dhe si organizohen. E di që trajneri i tyre (Francesco Calzona) nuk ka frikë t’i ndryshojë gjërat me shumë ndryshime taktike. Ai kaloi shumë vite si asistent i Napolit dhe e di se si vepron taktikisht. Ai po bën një punë të shkëlqyer me Sllovakinë.
Duke parë skuadrën e tyre, kam pasur fatin të jem përballë David Hanckos. Luajta përkrah Denis Vavros te Lazio dhe u përballa me Milan Skriniar kur ai po luante te Interi. Qendërmbrojtësi tjetër është shoku im i skuadrës Martin Valjent, dhe pastaj është Stanislav Lobotka, të cilin e vlerësoj shumë.
A po shikon përtej asaj ndeshjeje? A ëndërron një finale në shtëpi, në Prishtinë?
Është gjithmonë mirë të ëndërrosh. Për çdo gjë. Unë ende ëndërroj. Deri më sot, kam arritur deri këtu duke ëndërruar shumë. Thjesht përpiqem të mos ndalem shumë tek kjo, sepse e di që nëse fitojmë dhe ndeshja e fundit është në shtëpi, do të jetë një festë futbollistike si asnjë tjetër. Do të kishim mbështetjen e të gjithë vendit. Por të përballemi me Sllovakinë larg shtëpisë nuk do të jetë një sukses i lehtë. Do të jetë një detyrë e vështirë, por aspak e pamundur. Nëse arrijmë të shkojmë në finale, Turqia do të jetë një ekip tepër i vështirë për ne. Ngjashëm me Rumaninë, një ekip me të cilin jemi përballur vazhdimisht pa i mposhtur kurrë.
Çfarë do të thoshte për ju të përfaqësonit Kosovën në një Kupë Bote?
Të luaja për Kosovën në Kupën e Botës do të ishte një mënyrë e shkëlqyer për mua që t’i jepja fund karrierës sime. Mund të them se i dhashë gjithçka dhe tani është koha të var këpucët në gozhdë. Nuk jam i sigurt nëse do të vazhdoja të luaja për shumë gjatë. Kam folur për këtë me miqtë e mi. Këto ditë, mezi pres të fle pas ndeshjeve. I lë të gjitha gjërat atje në fushë. Më parë isha plot energji dhe mezi prisja të shkoja në seancën tjetër stërvitore, por tani më duhet më shumë kohë për t’u rikuperuar. Më duhen disa ditë për t’u rikuperuar plotësisht. Ende kam urinë dhe dëshirën, kjo është e sigurt. Do të doja të luaja në Kupën e Botës dhe pastaj të shkoja në Kampionatin Evropian pas dy vitesh, por duhet të përballesh me faktet. Do të doja të arrija kulmin tim duke luajtur në Kupën e Botës, dhe pastaj, nëse vendos t’i jap fund karrierës sime, do të flija shumë më lehtë, duke e ditur se e kam përmbushur ëndrrën time.
