Grupi i dashur i komedisë nga Nju Jorku, Simple Town, po sjell shfaqjen e tyre në Londër pasi fituan vëmendjen e publikut në festivalin e Edinburgut me skeçe të zgjuara dhe të papritura – nga inxhinierë të NASA-s deri te mendimet e fshehta të publikut.
Megjithatë, rruga e tyre drejt suksesit televiziv ka qenë shumë më e vështirë nga sa mund të mendohet.
Kur një grup i cilësuar si “i preferuar kult në Nju Jork” vjen në Britani, zakonisht pritet të jetë zbulimi i radhës i madh. Por gjatë një bisede me tre nga katër anëtarët e Simple Town, kjo ide romantike shuhet shpejt.
“Takoheni herë pas here me kompani prodhimi në Britani që mendojnë se mund të jemi një urë për tregun amerikan,” thotë Sam Lanier. “Por ata nuk e dinë se në SHBA askush nuk po na pret me krahë hapur. Shumica e njerëzve që merren me zhvillimin e komedisë na njohin – dhe pothuajse të gjithë kanë thënë ‘jo’.”
Ai pranon gjithashtu se nga ky projekt nuk fitojnë jetesën. Pavarësisht suksesit të emisioneve të famshme si Saturday Night Live apo hitit të fundit të Netflix I Think You Should Leave with Tim Robinson, komedia me skeçe nuk është një rrugë e sigurt drejt famës apo pasurisë as në SHBA.
Si shumë grupe britanike të të njëjtit zhanër, anëtarët e Simple Town mbajnë punë të tjera, realizojnë projekte filmike dhe vazhdojnë të performojnë në skenë nga pasioni për komedinë. “Ne besojmë shumë te kjo punë,” thotë Felipe Di Poi. “Ajo që kemi krijuar së bashku është më e mira që secili prej nesh ka bërë ndonjëherë.”
Grupi përbëhet nga Sam Lanier, Felipe Di Poi, Will Niedmann dhe Caroline Yost, së bashku me regjisorin dhe bashkëpunëtorin e tyre Ian Faria. Ata e quajnë veten me humor “katër adoleshentë në të tridhjetat”, një slogan që lindi nga një parodi filmi horror dhe që pasqyron energjinë e tyre të gjallë në skenë. “Na duket qesharake kontrasti mes energjisë rinore dhe faktit që ndonjëherë ndihemi të lodhur nga jeta,” thotë Niedmann.
Shfaqja e tyre në festivalin Edinburgh Festival Fringe vitin e kaluar u vlerësua për ritmin e shpejtë dhe humorin e papritur. Skeçet kalojnë nga një ide në tjetrën me një liri pothuajse spontane: një skenë me tre inxhinierë të NASA të shqetësuar nga ardhja e një kolegeje të re, një moment ku mendimet e brendshme të një spektatori bëhen pjesë e shfaqjes, apo situata që përshkruajnë tensionet e Amerikës moderne.
Megjithëse ndonjëherë temat prekin edhe çështje politike apo shoqërore, procesi i tyre krijues fillon gjithmonë nga një ide e thjeshtë komike. “Së pari kërkojmë të qeshurën,” shpjegon Niedmann. Me kalimin e kohës ata kanë filluar të improvizojnë më shumë në skenë, duke u larguar nga skenarët e ngurtë dhe duke krijuar një atmosferë më spontane me publikun.
Kjo qasje është frymëzuar edhe nga përvoja e tyre në skenat alternative të komedisë në Nju Jork, ku humori shpesh lind nga momentet e papritura dhe nga bashkëpunimi me audiencën.
Edhe pse suksesi financiar mbetet i pasigurt, për ta projekti ka një vlerë shumë më të madhe. “E kemi menduar gjithmonë si një bandë muzikore,” thotë Di Poi. “Vetëm se, ekonomikisht, të jesh në një grup me pesë persona nuk është gjithmonë e lehtë.”
Niedmann e përmbledh me humor: “E dimë që ndoshta nuk do të na bëjë të pasur. Por vazhdojmë sepse është një pjesë e rëndësishme e miqësisë dhe e jetës sonë.”
Lanier shton me të qeshur: “Megjithatë, nëse dikush dëshiron të na paguajë, nuk do të themi jo.” /GazetaExpress/
