Ka ditë kur zgjohesh i lodhur, edhe pse ke fjetur mjaftueshëm. Nuk ke bërë punë të rënda, nuk ke vrapuar gjithë ditën, por prapë ndihesh pa energji. Dhe pyetja vjen vetvetiu: nga po vjen kjo lodhje?
E vërteta është se lodhja e sotme nuk është gjithmonë fizike. Ajo është mendore. Jetojmë në një kohë ku truri nuk pushon kurrë. Njoftime, mesazhe, krahasime, pritshmëri, plane, frikë nga e ardhmja, gjithçka grumbullohet në mendje, edhe kur trupi është ulur në divan.
Jemi të lodhur sepse ndihemi sikur duhet të jemi gjithmonë diçka më shumë: më produktivë, më të suksesshëm, më të bukur, më të fortë. Edhe pushimi shpesh shoqërohet me faj. Edhe kur nuk bëjmë asgjë, mendja vazhdon të punojë.
Rrjetet sociale e përforcojnë këtë ndjesi. Shohim jetë që duken perfekte, njerëz që “po ecin përpara”, ndërsa ne ndihemi sikur kemi mbetur në vend. Kjo lodh më shumë se çdo ditë pune.
Ndoshta nuk kemi nevojë për më shumë energji, por për më shumë qetësi. Për momente pa telefon, pa krahasime, pa presion. Për të pranuar që nuk është e nevojshme të jemi gjithmonë në maksimum.
Nganjëherë, lodhja është thjesht një sinjal që na thotë: ndalo pak, merr frymë dhe jepi vetes më shumë mirëkuptim.
Sepse pushimi i vërtetë nuk është të mos bësh asgjë është të mos kërkosh asgjë nga vetja për pak kohë.
