Nga Stranger Things te Killing Eve, duket se shumë seri televizive humbasin magjinë kur zgjaten pa kufi. Shumë fansa të zemëruar, rrëfime të zgjatura dhe shfaqje të krijuara më shumë për të shitur merch se për të treguar histori – është koha të ndalojmë tejzgjatjen e serive.
Shumë shfaqje të fundit televizive do të kishin qenë më të forta dhe më të përmbledhura në vetëm një sezon.
Stranger Things, për shembull, pati një hark perfekt me tetë episode: një djalë i vogël humbet në një dimension paralel dhe nëna e tij (Winona Ryder!) lufton për ta sjellë mbrapsht. Kur u zgjat më shumë për të krijuar një “franchise” dhe për të shitur produkte të markës, shfaqja humbi gjithçka që e bëri origjinale dhe të jashtëzakonshme.
Shfaqje të tjera që do të kishin përfituar nga një sezon i vetëm përfshijnë: Industry, Killing Eve, Bad Sisters, Am I Being Unreasonable?, Your Friends and Neighbors dhe Nobody Wants This. Edhe unë nuk kam parë sezonin e dytë të Fleabag, për të treguar sa serioz jam për këtë pikëpamje.
Problemi vjen nga ekosistemi i paparashikueshëm mediatik: buxhetet shkurtohen, risku shmanget dhe shfaqjet e suksesshme nuk lejohet të “vdesin”.
Ky presion nxit krijuesit të japin gjithçka në sezonin e parë, duke prodhuar histori të përqendruara dhe origjinale. Por, kur seritë shtrihen vetëm për të maksimizuar fitimin – siç ndodh shpesh me IP (pronësinë intelektuale) – rrëfimi dobësohet dhe shfaqja humbet fokusin.
Shembujt janë të shumtë: Killing Eve pati një sezon të parë të shkëlqyer, por finaleja pas tre sezoneve u vlerësua shumë më keq. Shumë seri “një herë e mbaruar” rifillohen për të shfrytëzuar suksesin, edhe kur historia qendrore është zgjidhur.
Nëse doni mendimin tim: shumica e shfaqjeve të reja televizive do të kishin qenë më të fuqishme, më të përqendruara dhe më të kënaqshme në vetëm një sezon. Mjafton një histori e mirë – nuk ka nevojë për më shumë se kaq. /GazetaExpress/
