Sipas një studimi të fundit, personat që nuk hanë mish mund të kenë më pak gjasa të arrijnë moshën 100-vjeçare krahasuar me mishngrënësit. Megjithatë, këto gjetje kërkojnë kujdes në interpretim.
Studimi ndoqi mbi 5000 të rritur kinezë mbi moshën 80 vjeç, pjesë e një studimi afatgjatë kombëtar. Rezultatet treguan se deri në vitin 2018, ata që ndiqnin dieta pa mish kishin më pak gjasa të bëheshin njëqindvjeçarë. Në pamje të parë, kjo duket se bie ndesh me dekada kërkimesh që lidhin dietat bimore me rrezik më të ulët për sëmundje të zemrës, diabet të tipit 2 dhe obezitet.
Por çelësi qëndron te mosha. Ky studim u përqendrua te persona shumë të moshuar, nevojat ushqyese të të cilëve ndryshojnë ndjeshëm nga ato të moshave më të reja. Me kalimin e viteve, ulet shpenzimi i energjisë, zvogëlohet masa muskulore dhe shpesh bie oreksi. Kjo rrit rrezikun për kequshqyerje dhe dobësi fizike.
Shumica e provave që tregojnë përfitimet e dietave pa mish vijnë nga studime mbi të rritur më të rinj dhe relativisht të shëndetshëm. Tek të moshuarit shumë të brishtë, disa kërkime sugjerojnë se mungesa e proteinave dhe kalciumit mund të rrisë rrezikun e frakturave dhe humbjes së masës muskulore.
Një detaj shumë i rëndësishëm i studimit është se lidhja mes dietës pa mish dhe jetëgjatësisë më të ulët u vu re vetëm tek personat nën peshë. Tek të moshuarit me peshë normale nuk u gjet asnjë ndryshim. Të qenit nën peshë në moshë të thyer lidhet fort me rrezik më të lartë për vdekje dhe dobësi, ndaj pesha trupore duket faktor kyç.
Po ashtu, bëhet fjalë për një studim vëzhgues, që tregon lidhje dhe jo shkak-pasojë. Interesant është fakti se personat që përfshinin peshk, qumësht ose vezë në dietë kishin po aq gjasa të jetonin deri në 100 vjeç sa mishngrënësit. Këto ushqime sigurojnë proteina cilësore, vitaminë B12, kalcium dhe vitaminë D, të domosdoshme për ruajtjen e muskujve dhe kockave.
Përfundimi: ushqyerja duhet të përshtatet me moshën. Dietat bimore mund të jenë shumë të shëndetshme, por në moshë shumë të avancuar kërkojnë planifikim të kujdesshëm për të shmangur kequshqyerjen. Nevojat ushqyese në të 90-at nuk janë të njëjta me ato në të 50-at, dhe kjo është krejt normale.
