Një nga dramat më të zhurmshme të viteve ’70, Teeth ’n’ Smiles e David Hare, po rikthehet në skenë – dhe sipas artistes Self Esteem, është më aktuale se kurrë.
E vendosur në vitin 1969, drama ndjek shpërbërjen e një bande rok gjatë një eventi universitar në Kembrixh, mes drogës, alkoolit dhe tensioneve të dhunshme.
Megjithatë, edhe pse rrëfen një epokë të kaluar, ajo pasqyron zhgënjimin dhe krizën e industrisë muzikore – diçka që, sipas Taylor, ndihet fort edhe sot.
Një histori që sfidoi kohën e vet
Kur u shfaq për herë të parë në vitin 1975 në Royal Court Theatre, me Helen Mirren në rolin kryesor, shfaqja tronditi publikun.
Vetë Hare kujton se ajo “tronditi muret e teatrit” dhe i la spektatorët të elektrizuar. Megjithatë, ai besonte se vepra ishte aq e lidhur me frymën e kohës, sa nuk do të rikthehej më në skenë.
Pse rikthehet tani?
Sipas Self Esteem, pikërisht sepse temat e saj janë ende të gjalla.
Ajo thekson se drama pasqyron:
realitetin e vështirë të jetës në turne
mungesën e mbështetjes për artistët
mënyrën si industria “përtyp dhe hedh” talentet
Në vitet ’70, artistët që shkatërroheshin nga fama quheshin thjesht “viktima” – si Janis Joplin apo Brian Jones.
Paralele me industrinë e sotme
Taylor beson se zhgënjimi i asaj kohe është i ngjashëm me atë të sotëm.
Ajo kritikon mënyrën si muzika sot dominohet nga:
rrjetet sociale si TikTok
marketingu agresiv
ndikimi i inteligjencës artificiale
Sipas saj, suksesi nuk varet më vetëm nga talenti, por nga dukshmëria dhe trendet virale.
Një vepër që paralajmëroi punk-un
Me kalimin e kohës, drama është parë si pararendëse e epokës punk. Personazhet dhe energjia e saj kaotike parashikojnë figura si Malcolm McLaren dhe shpërthimin e grupeve si Sex Pistols.
Vetë McLaren, bashkë me Vivienne Westwood, e pa shfaqjen në atë kohë dhe u ndikua prej saj.
Një histori që vazhdon të shqetësojë
Në qendër të dramës është këngëtarja Maggie – një figurë e trazuar, por e sinqertë dhe e patrembur, që sheh qartë boshllëkun e industrisë.
Për Taylor, ky personazh mbetet frymëzues:
një kujtesë për të mos humbur etjen për përvojë dhe autenticitet, edhe në një botë që shpesh favorizon sipërfaqen mbi përmbajtjen.
Pas 50 vitesh, Teeth ’n’ Smiles rikthehet jo thjesht si një vepër nostalgjike, por si një pasqyrë e ashpër e industrisë muzikore – atëherë dhe sot.
Dhe ndoshta, siç sugjeron vetë krijuesi i saj, ajo mbetet po aq shqetësuese dhe tronditëse sa në ditën e parë. /GazetaExpress/
