“Paul McCartney më kërkoi autograf!” – Su Pollard rrëfen takimet me Freddie Mercury, Lady Dianën dhe ikonat e një epoke
Pas më shumë se pesë dekadash në skenë, Su Pollard vazhdon të ketë histori që befasojnë. Aktorja britanike, e njohur mbi të gjitha për rolin e Peggyt në serialin kult të BBC-së “Hi-de-Hi!”, ka rrëfyer disa nga takimet e jashtëzakonshme me figura si Paul McCartney, Freddie Mercury, Mbretëresha Elizabeth II dhe Princesha Diana.
Pollard, tashmë 76 vjeçe, ka përmbledhur një pjesë të këtyre kujtimeve në autobiografinë e saj të re, “Fully Charged”, ku rikthehet në një karrierë 52-vjeçare që ka përfshirë teatër, muzikale dhe televizion.
Paul McCartney i kërkoi autograf për nënën
Një nga historitë që ajo kujton me më shumë kënaqësi lidhet me Paul McCartney.
Pollard tregon se ish-anëtari i Beatles po qëndronte pranë bashkëshortes së tij Linda, kur e përshëndeti dhe i tha se e ndiqte në “Hi-de-Hi!”.
“Paul ishte absolutisht fantastik. Më tha: ‘Hej Su, si je? Më pëlqen shumë seriali. A mund të ma japësh një autograf? Është për nënën time’”, kujton ajo.
Në atë kohë “Hi-de-Hi!”, komedia e vendosur në një kamp pushimi në Essex, ishte një nga programet më të njohura të BBC-së dhe roli i Peggyt do të mbetej përgjithmonë i lidhur me emrin e Pollard.
Takimi me Mbretëreshën Elizabeth II dhe kërcimi me Dianën
Pollard ka takuar edhe Mbretëreshën Elizabeth II pas një shfaqjeje “Royal Variety Performance”.
Ajo e përshkruan monarken si tepër elegante dhe kujton veçanërisht buzëqeshjen, qëndrimin dhe praninë e saj mbretërore.
Edhe më i pazakontë ishte takimi me Dianën, Princeshën e Uellsit.
Në një aktivitet, Diana madje bëri disa hapa “tap dance” së bashku me Pollard.
“M’u duk shumë simpatike. Edhe pse konsiderohej e turpshme, unë nuk mendoj se ishte. Ishte shumë e hapur ndaj njerëzve”, kujton aktorja.
Natën kur Freddie Mercury iu bashkua në pistën e vallëzimit
Një tjetër episod i paharrueshëm ndodhi në një klub në Earl’s Court të Londrës.
Pollard po vallëzonte kur një burrë iu afrua dhe e pyeti nëse mund t’i bashkohej.
Ajo e njohu menjëherë.
Ishte Freddie Mercury.
“Thashë: ‘Ndalo! Nuk mund të jesh ti!’”, rrëfen Pollard.
Mercury iu përgjigj me humor: “Mund të jem kushdo, e dashur”.
Një mik i këngëtarit të Queen më pas realizoi edhe një fotografi të të dyve së bashku.
Pa dashje dëshmitare e një momenti historik të politikës britanike?
Në aktivitete të ndryshme në Downing Street, Pollard takoi edhe Margaret Thatcher dhe Theresa May.
Por një nga historitë më intriguese lidhet me Tony Blair dhe Gordon Brown.
Pollard kujton se dikur i kishte parë të dy në një restorant në veri të Londrës. Vetëm gjatë intervistës së fundit kuptoi se restoranti ishte Granita, vendi i lidhur me marrëveshjen politike të vitit 1994, sipas së cilës Brown nuk do ta sfidonte Blairin për udhëheqjen e Partisë Laburiste.
Kur iu tregua rëndësia historike e vendit, Pollard reagoi e habitur.
“Zot, më kaloi një drithërimë. Pra, për këtë po flisnin!”, tha ajo, megjithëse natyrisht nuk mund të dihet nëse biseda që ajo pa ishte pikërisht ajo që prodhoi marrëveshjen politike.
Pollard kujton se i kishte parë nga dritarja dhe u kishte bërë me dorë, ndërsa Blair dhe Brown kishin reaguar shkurt dhe ishin kthyer menjëherë te diskutimi i tyre.
Nga vajza e një familjeje punëtore te skena e Palladiumit
Jeta e Pollard nisi shumë larg shkëlqimit të showbiz-it.
Ajo u rrit në Nottingham, ndërsa të dy prindërit punonin në një fabrikë cigaresh.
Interesimi për skenën nisi që në shkollë, gjatë një shfaqjeje të Krishtlindjeve. Duke luajtur një engjëll ndihmës, ajo hipi mbi një kuti kartoni që u shemb nën këmbët e saj. Publiku shpërtheu në të qeshura – dhe Pollard kuptoi se i pëlqente ta bënte publikun të qeshte.
Kur ishte rreth 14 vjeçe, në një ese shkollore për vendin ku e shihte veten pas dhjetë vjetësh, shkroi: “E shoh veten në Palladium.”
Dhe, siç kujton sot, pikërisht kjo ndodhi.
Stili ekstravagant u bë pjesë e identitetit të saj
Pollard u bë e njohur edhe për mënyrën e saj shumëngjyrëshe dhe shpesh të pazakontë të veshjes.
Për të, rrobat u kthyen në një lloj kostumi që i jepte liri për të qenë e guximshme, e dukshme dhe argëtuese.
Në intervistën e fundit ajo shfaqet me fustan të zi me xixa, jelek të kuq me shkëlqim, syze ngjyrë bordo dhe madje vathë të krijuar si paketime të vogla të çokollatave Ferrero Rocher.
Mesazhi i saj është i thjeshtë:
“Ji vetvetja në jetë.”
Humbja ndaj një qeni “këngëtar”
Lexo edheNga simbol i begatisë në objekt presioni: Si ndryshoi ideali i bukurisë femërore ndër shekuj
Karriera e saj nuk nisi pa pengesa.
Në vitin 1974, Pollard mori pjesë në talent-show-n televiziv “Opportunity Knocks”, por përfundoi në vendin e dytë, duke humbur ndaj një qeni Jack Russell që “këndonte”.
Ajo ende bën shaka se që prej asaj dite nuk i pëlqen ajo racë dhe madje “kalon në anën tjetër të rrugës” kur sheh një të tillë.
Puna e parë e madhe profesionale erdhi në një turne të muzikalit “Godspell”, prodhuar nga një Cameron Mackintosh ende i ri, i cili më vonë do të bëhej një nga producentët më të fuqishëm të teatrit britanik.
Pollard thotë se origjina e saj punëtore nuk e bëri kurrë të ndihej inferiore.
Për të, më të rëndësishme ishin talenti, disiplina, pasioni dhe besueshmëria profesionale.
“Hi-de-Hi!” ndryshoi gjithçka
Pas rreth pesë vjetësh punë në teatër dhe ndërsa i afrohej të 30-ave, Pollard fitoi rolin që do ta ndryshonte jetën: Peggy në “Hi-de-Hi!”.
Ajo kujton se aktorët e kuptuan qysh gjatë episodit pilot se diçka e veçantë po ndodhte, pasi pjesëtarët e ekipit teknik qeshnin pa pushim gjatë xhirimeve.
Edhe sot, Pollard nuk lodhet kur fansat e pyesin për serialin.
“Publiku e ka dashur dhe duhet ta respektosh faktin që ke qenë pjesë e jetës së dikujt. Mendoj se është e tmerrshme të mos respektosh audiencën tënde”, thotë ajo.
Aktorët e mbetur të serialit vazhdojnë të takohen dhe, me humor, e quajnë veten “The Undead” – “Të Pavdekurit”.
Martesa, tabloidet dhe mbështetja për komunitetin LGBTQ+
Në vitin 1984, Pollard u martua me Peter Keogh, të cilin e kishte njohur ndërsa ai punonte si teknik skene në versionin muzikor të “Hi-de-Hi!”.
Ajo e dinte se Keogh kishte pasur më parë lidhje me burra, por kur tabloidet britanike e zbuluan këtë fakt, çifti u përball për vite me raportime homofobike dhe ndërhyrje të vazhdueshme në jetën private.
Kjo periudhë përkoi edhe me krizën e HIV/AIDS.
Pollard, prej kohësh mbështetëse e komunitetit homoseksual, mori pjesë në aktivitete për mbledhjen e fondeve dhe pa nga afër shumë miq të sëmureshin e të humbnin jetën.
“Njëri prej të parëve ishte një mik nga ‘Godspell’. Pastaj humba një mik shumë të afërt. Ishte shkatërruese”, kujton ajo.
Pollard dhe Keogh u divorcuan në vitin 1992, por ajo thotë se edhe sot ruan një miqësi shumë të mirë me ish-bashkëshortin dhe partnerin e tij.
Pse nuk deshi kurrë fëmijë
Pollard tregon gjithashtu se që herët kishte vendosur të mos bëhej nënë.
Arsyeja ishte pasioni absolut për karrierën.
“Pse do të doja të isha nënë? Si mund t’i mësoj tekstet e mia nëse ndërkohë duhet të them: ‘Ndalo, Carol, ha darkën’?”, thotë ajo me humor.
Ajo shton se prindërit e saj nuk e vunë kurrë nën presion duke e pyetur se kur do t’u jepte nipër ose mbesa.
Nuk pranon ta shqiptojë fjalën “pension”
Rreth moshës 50-vjeçare, Pollard përjetoi një periudhë më të qetë në karrierë.
Në vend që të priste telefonata, ajo nisi t’u shkruante vetë dramaturgëve dhe regjisorëve për t’u kujtuar se ishte ende aktive dhe kërkonte punë.
Një letër drejtuar dramaturgut Jonathan Harvey çoi në një paraqitje në komedinë e BBC-së “Gimme Gimme Gimme” dhe ndihmoi në ringjalljen e karrierës së saj. Më pas erdhën sërish muzikale dhe turne, përfshirë “Annie”.
Sot, në të 70-at, ajo vazhdon të punojë.
Këtë vit do të realizojë pantomimën e saj të 43-të, në rolin e një zanë në “Sleeping Beauty” në Crewe, ndërsa vazhdon edhe shfaqjen e saj solo.
Ajo ecën shumë, ushqehet shëndetshëm, fle mirë dhe vazhdon të takohet me miqtë.
Ka vetëm një fjalë që refuzon ta përdorë.
“Pension.”
“Kam pasur shumë më tepër ngritje sesa rënie”
Në autobiografinë e saj, Su Pollard nuk përpiqet ta paraqesë jetën si të përsosur.
Ka pasur humbje, periudha të vështira profesionale dhe momente trishtimi, por filozofia e saj mbetet optimiste.
“Libri më bëri të reflektoj dhe të mendoj: ‘Zot, sa qesharake ishte kjo’. Pastaj kupton se kam pasur shumë më tepër ngritje sesa rënie. Dhe kështu duhet të jesh në jetë – pozitiv”, thotë ajo.
Edhe sot ajo pranon se trishtohet kur mendon për miqtë që ka humbur, por vazhdon t’u flasë në mendje: “Po mendoj për ty, zemër”, përpara se ta vazhdojë ditën.
Pas 52 vjetësh në skenë, Su Pollard duket se vazhdon të jetojë sipas të njëjtit parim që e ka shoqëruar që nga fëmijëria: shfaqja duhet të vazhdojë. /GazetaExpress/
