Sezona e Oscarëve 2025-2026 është shndërruar në një debat të pafund, ku çdo deklaratë e aktorëve shndërrohet në polemikë virale.
Nga komenti i Timothée Chalamet për baletin dhe operën, te pretendimet e Jessie Buckley për mosdashurinë ndaj maceve, diskutimet kanë arritur nivele absurde.
Chalamet, gjatë një interviste me Matthew McConaughey, përmendi baletin dhe operën si forma arti që mund të jenë të rrezikuara ose jo shumë të rëndësishme.
Por kjo u përhap online pikërisht pas mbylljes së votimeve për aktorin më të mirë në Marty Supreme, duke nxitur kundërpërgjigje nga ata që vetë nuk kishin vizituar asnjëherë balet ose operë kohët e fundit.
Ndërkohë, Buckley u komentua për supozimin e saj për mosdashurinë ndaj maceve, për shkak të rolit të saj në Hamnet. Kjo u diskutua me obsesion në media dhe rrjete sociale, pavarësisht se aktorja kishte deklaruar më pas se është një “dashamore e maceve”.
Shkaku i këtij kaosi është pjesërisht social media, që i jep shpejtësi dhe mbështetje debateve të pavlera, dhe pjesërisht sezoni i gjatë i Oscarëve, që zgjat gati një vit dhe i jep kohë publikut të eksagjerojë gjithçka. Kur nominimet janë të larta cilësore, çdo koment, preferencë ose krahasim mund të shndërrohet në polemikë toksike.
Në fakt, shumë nga këto debatime vijnë nga fansat e filmit Sinners, të cilët perceptojnë çdo preferencë tjetër si padrejtësi ndaj favoritëve të tyre.
Por toksiciteti nuk vjen vetëm nga ata; edhe kritikët e tjerë janë të etur për të kritikuar filma si Hamnet, Frankenstein ose Train Dreams, duke i krahasuar me dështimet më të këqija të sezonit të kaluar të Oscarëve.
Në fund, përtej grindjeve online, shumë shpejt emocionet do të shuahen. Filmat kryesorë të këtij viti, One Battle After Another dhe Sinners, janë të pranuar kritikisht dhe komercialisht, dhe shumë gjasa do të përfundojnë si fitues të meritueshëm.
Megjithatë, sezoni i gjatë dhe fanatizmi online e kanë bërë këtë cikël Oscarësh më të lodhshëm dhe më toksik se shumë të mëparshmit.
Në një sens, Chalamet ka të drejtë: disa nga debatet dhe polemikat që sot na duken të mëdha, mund të duken banale kur të kthehemi pas disa vitesh.
Një film i madh nga një studio kryesore mund të duket më shumë si një shfaqje baleti e vlerësuar, sesa një fenomen kulturor gjithëpërfshirës. /GazetaExpress/
