Nëna e vërtetë e lë fëmijën të shkojë, a do ta lërë opozita mënjanë pushtetin dhe ta shpëtojë Kosovën?
Shkruan: Fadil Sahiti
Një nënë e vërtetë e lë fëmijën e saj të shkojë sepse do që fëmija të jetojë. Ajo e bën këtë në emër të dashurisë së sinqertë për fëmijën.
Zhurmë dhë hallakamë gjithandej. Në këtë zallamahi shoqërore dhe politike, që i ngjan një ahengu të shthurur, ku nuk dihet kush ha dhe kush paguan, është e vështirë të thuash diçka të re dhe të mençur. Duket se ne jemi shoqëria me problemet më unike, më komplekse që njerëzimi është përballur ndonjëherë.
Por a është e vërtet kjo? Ne nuk jemi shoqëria me problemet më unike në botë; ato janë të zgjidhshme. Unike tek ne është kasta politike. Një grup njerëzish, të djathtë dhe të majtë, që kanë të njëjtin thelb identifikues: interesin e tyre personal dhe grupor. Ata kurrë nuk kanë pasur interes t’i shërbejnë këtij populli, të zgjidhin problemet e tij. Dhe, kjo mund të jetë tipari ynë identifikues dhe unik si shoqëri.
Vetëvendosje ia ka dalë ta marrë pushtetin me sakrifica të mëdha. Por, kur e mori, e përdori vetëm për interesat e veta, më saktë, për promovimin e vetëm një personi dhe një grupi të vogël përreth tij. Pushteti u ka rënë n’krye dhe nuk e njohin racionalitetin. Edhe pse kanë 51% të fuqisë vendimmarrëse, kjo nuk u mjafton. Duan më shumë. Nuk kanë më frikë nga asgjë, përveç një gjëje: përgjegjësisë për të qeverisur mirë dhe drejt. Frika e tyre është e bazuar. Në katër vjet, e kanë kuptuar se çfarë përcakton paaftësinë e tyre për të qeverisur. Por ata gjithashtu e kanë kuptuar se nuk janë në rrezik. Po përballen me një opozitë që është gjithashtu e paaftë, e pareformuar. Prandaj, sa më shumë kriza, aq më i gjatë do të jetë pushteti i tyre.
Situata e opozitës është shumë më serioze. Ata nuk kuptojnë diçka të thjeshtë, i kanë humbur zgjedhjet qendrore disa herë radhazi dhe nuk e dinë pse, ose nuk duan ta dinë. Janë formacione politike krejtësisht paradoksale, me struktura të vjetra njerëzore dhe programe politike më bashkëkohore. Ata nuk e kuptojnë se zgjedhjet nuk fitohen më me të njëjtët njerëz që kanë kalëruar mbi intelektin dhe emocionet tona për 25 vjet. Sloganet “liria ka emër” ose “ne jemi partia e institucionalistëve” nuk funksionojnë më. Shumë prej tyre janë arsimuar në shkolla perëndimore dhe, çuditërisht, nuk e kanë kuptuar se ka një ndryshim të madh midis formës dhe përmbajtjes. As sloganet dhe as diplomat akademike të fituara jashtë vendit nuk funksionojnë. Vetëm përveshja e mëngëve dhe përballja me problemet reale të këtij populli funksionojnë. Dhe kjo duhet bërë me “gjak të ri”, me mendje të kultivuara dhe me përkushtim të sinqertë.
Lexo edheKur një popull guxon të ndryshojë
Nuk e kuptoj pse opozita nuk heq dorë? Pse nuk i jep Kurtit një udhëheqës sipas shijes së tij? Çfarë do të ndryshonte nëse do të kishim një udhëheqëse si Vjosa, kur e dimë që Kurti në fakt ka pushtet politik?
Po sikur të shkojmë në zgjedhje të reja, cila do të ishte oferta e PDK-së, LDK-së, një ofertë që do t’i bënte këta njerëz të ndryshonin mendje? Me të njëjtët njerëz? Me të njëjtat slogane? Vështirë të besohet ndryshimi.
Në këtë qorrsokak politik, lëvizja më e mençur e opozitës do të ishte t’i hapte rrugën Albinit, ta linte të gjente një president sipas shijes së tij. Kështu bëri me Vjosën, e cila vetë pranoi formën në vend të substancës. Asaj i pëlqeu emri i madh (presidente), e jo shërbimi për popullin. Katër vjet mund të mos jenë të mjaftueshëm për një reformë themelore, por opozitës i duhet kjo kohë. Një kohë që e bën të kthehet tek vetja. Përndryshe, me ose pa Vjosën, me ose pa Hashimin, Albini do të fitonte përsëri votat. Dhe mund ta imagjinoni se çfarë na pret: asgjë e re, një krizë e vjetër me një “outfit” tjetër.
Dua ta përfundoj editorialin me historinë biblike të dy nënave që zihen për një fëmijë dhe gjykimin e mbretit Solomon. Duke mos e kuptuar se kujt i përket fëmija, mbreti vendos ta ndajë fëmijën në dy pjesë për të dyja gratë. Nëna e vërtetë nuk e pranon këtë dhe thotë: “Ju lutem mos e ndani, jepjani tjetrës, lëreni të jetojë!”. Pra, nëna e vërtetë zgjedh ta humbasë fëmijën, por t’i shpëtojë jetën, sepse dashuria e sinqertë është sakrificë.
