Mos i tregoni nënës ju lutem..!

Mos i tregoni nënës ju lutem..!
…ishin fjalët që dëgjova nga i riu i cili ishte lënduar rëndë në aksidentin që sot kishte ndodhur afër vendbanimit tim në Shkup.

U ktheva nga një takim, për të vazhduar në tjetrin, në veturë kisha kushirirën me vajzën, vajza e lodhur duke vrapuar të bëjë gjumin rehat në shtëpi, një grumbull njerëzish të mërzitur, një veturë e re e dëmtuar rëndë dhe një djalë i ri sa djali im shtrirë dhe larë nga gjaku. U tmerrova.

Fryma mu ndal. I thash kushirirës më prit në veturë sepse unë do dal me bindjen që mbase ndihmoja dhe shikoja gjendjen nga afër. I lënduar rëndë, i dëmtuar në kokë, këmbë, dorë. I zverdhur. I trembur. Je djali ri do shpëtosh, mendo pozitiv, i them unë. I bie celulari, jo nuk e hap tha por ju lutem “Pashë Zotin nënës mos i tregoni”.

Nuk trembej nga vdekja sa trembej nga mërzia për dhimbjen e nënës. Ju lutem shumë, e përsëriti përsëri. Jo rri rehat, nëna nuk dëgjon por ti merr frymë thellë dhe mendo që do fitosh këtë sfidë, i them unë me dhimbje të madhe sikur për djalin tim. Ndihmën e shpejtë ju lutem! Telefonin e kisha harruar në veturë. E hutuar.

I lutem Zotit për djalin dhe ndihmën e shpejtë. Më dukej se shumë vonohej. Duke menduar vendin dhe kushtet në të cilat jetojmë, shpesh mendoj që vonesa e ndihmës së shpejtë është faktori që shumë njerëz s’janë me ne sot. Mendova opcionin për ta dërguar ne me veturë por u tremba nga tronditjet që mund të këtë pasur dhe vendosa jo. Erdhi ndihma e shpejtë dhe e morën menjëherë, telefonin nuk e lëshonte nga dora për hallin e nënës, unë e ledhatova në dorë dhe e luta Zotin me zemër “Zot ndihmoje të lutem”.

E hutuar vazhdova dhe mendova se sa shpejt vjen e keqja. Shpesh nga pakujdesia sepse janë të ri dhe shpejtësinë e defionojnë me adrenalinë, në anën tjetër dhimbje për familjen dhe gjithë shoqërinë.