Sezoni i parë i Jury Duty mashtronte një pjesëtar të publikut, duke e bindur se po merrte pjesë në një dokumentar mbi funksionimin e gjykatave – ndërkohë që në të vërtetë ishte një reality show ku të gjithë të tjerët ishin aktorë.
Tashmë, vazhdimi i saj, bazuar në një retreat të kompanisë, rrit tensionin dhe absurditetin në mënyrë brilante.
Në sezonin e parë, Ronald Gladden u bindi plotësisht se po merrte pjesë në një dokumentar gjyqësor në Los Angeles. Ai ishte i vetmi pjesëmarrës jo-aktor, ndërsa të tjerët, përfshirë James Marsden, luanin rolet e tyre si karikatura të ekzagjeruara. Megjithë rreziqet dhe trillimet e vazhdueshme, prodhuesit arritën të mbajnë mashtrimin deri në shpalljen e verdiktit të “jurisë”.
Rezultati ishte një komedi e ngrohtë dhe e vërtetë qesharake, aq sa show fitoi një çmim Peabody për të treguar se reality television mund të nxjerrë më të mirën tek njerëzit.
Sezoni i dytë, Jury Duty Presents: Company Retreat, ndjek 25-vjeçarin Anthony Norman nga Nashville, punonjës temporar i punësuar për të ndihmuar një kompani familjare hot-sauce gjatë retreat-it vjetor. Kur menaxheri i tij largohet papritur, Norman detyrohet të bëhet “Kapiteni i Argëtimit” për kolegët e tij ekscentrikë, duke besuar gjithmonë se po merr pjesë në një dokumentar mbi kompaninë.
Prodhuar me 48 kamera në një hapësirë prej 30,000 m² dhe me një staf 80 personash, sezoni i dytë përdor një trillim më të ndërlikuar dhe më shumë kamere, duke rritur rrezikun që “hero” të kuptojë mashtrimin. Çdo aktor dhe personazh ishte i detyruar të njihte detajet më të vogla për jetën dhe marrëdhëniet e personazheve, duke përfshirë histori dhe shprehje të brendshme, për të ruajtur koherencën e trillimit.
Prodhuesit e serialit, duke përfshirë Jake Szymanski dhe Nicholas Hatton, përshkruajnë procesin si ndërtimin e një “kullë Jenga”: çdo veprim i protagonistit mund të rrëzojë të gjithë strukturën. Përveç tensonit të jashtëzakonshëm për aktorët dhe ekipin teknik, shfaqja kërkon që pjesëmarrësi kryesor të përjetojë diçka pozitive dhe argëtuese, në mënyrë që mashtrimi të mos dëmtojë përvojën e tij.
Sezoni i dytë përqendrohet jo vetëm në humor dhe trillim, por edhe në lidhjet e vërteta njerëzore që krijohen midis protagonistit dhe aktorëve, duke e bërë një eksperiencë që shpesh duket si një komedi e vendosur në vendin e punës. Audienca e ndjek me frymëmarrje të mbajtur, duke shijuar tensionin që vjen nga fakti se kryehershëm nuk ka idenë që është pjesë e një shfaqjeje televizive.
Në thelb, Jury Duty nuk është thjesht një reality show – është një eksperiencë teatrale, e ndërtuar me mjeshtëri, ku mashtrimi, improvizimi dhe ndjenja e vërtetë bashkëjetojnë, duke e bërë çdo episod një shaka të pabesueshme që funksionon perfekt. /GazetaExpress/
