BallinaDrenica +Drenica KulturëIntervistë me Sala Ahmeti – Zëri i grave, drenicasja që mposhti frikën

Intervistë me Sala Ahmeti – Zëri i grave, drenicasja që mposhti frikën

Të ngjajshme

Bosnja dyshon për një “spiun” italian në stërvitjen e tyre

Pak para finales së play-offit ndaj Italisë, te Bosnja...

Haxhiu: Murat Jashari, i vetmi kandidat për president me konsensus

Kryetarja e Kuvendit të Kosovës, Albulena Haxhiu, ka kritikuar...

Emiratet e Bashkuara Arabe thonë se po kundërshtojnë sulmet me raketa

Ministria e Mbrojtjes e Emirateve të Bashkuara Arabe thotë...

Marrëveshja e suksesit, si ecën bashkë drejt historisë FFK dhe Ujë Mokne

Dy vite më parë Federata e Futbollit të Kosovës...

Pyetje: Zonja Ahmeti, si lindi ideja për organizimin e marshit “Një bukë për Drenicën”?
Përgjigje: Ideja erdhi nga dhimbja dhe nevoja për të reaguar. Në atë kohë, Drenica po përjetonte një situatë shumë të rëndë, me familje të tëra që po përballeshin me dhunë dhe mungesë ushqimi. Si gra dhe si nëna, ndjemë detyrim moral të bëjmë diçka konkrete.
Pyetje: Pse zgjodhët simbolin e bukës për këtë marsh?
Përgjigje: Buka është simbol i jetës, i mbijetesës dhe i solidaritetit. Me një copë bukë në dorë, ne donim të tregonim se jemi pranë atyre që po vuajnë, por edhe të dërgonim një mesazh të fortë kundër padrejtësisë.
Pyetje: Si u organizua marshimi dhe sa e vështirë ishte të mobilizoheshin gratë në ato rrethana?
Përgjigje: Nuk ishte e lehtë, sepse frika ishte e madhe. Por, përkundër rrezikut, gratë u përgjigjën masivisht. Ato erdhën nga zona të ndryshme, të vendosura për të mos heshtur. Organizimi ishte më shumë shpirtëror sesa formal – ishte thirrje ndërgjegjeje.
Pyetje: Çfarë mesazhi dëshironit të përcillnit përmes këtij aksioni?
Përgjigje: Mesazhi ynë ishte i qartë: nuk pranojmë dhunën dhe nuk do të rrimë të heshtura. Ne kërkonim drejtësi dhe liri për popullin tonë. Ishte një akt paqësor, por shumë i fuqishëm.
Pyetje: Në çfarë konteksti historik u zhvillua ky marsh?
Përgjigje: Ishte periudha e Lufta e Kosovës, kur tensionet dhe dhuna ishin në kulm. Drenica ishte ndër zonat më të goditura, dhe ne ndjemë se duhej të jepnim kontributin tonë, qoftë edhe simbolik.
Pyetje: Si e përjetuat personalisht atë ditë?
Përgjigje: Ishte një përzierje emocionesh – frikë, dhimbje, por mbi të gjitha krenari. Kur i pashë gratë të bashkuara, e kuptova se forca jonë ishte më e madhe se frika.
Pyetje: Çfarë rëndësie ka sot ky marsh për ju dhe për shoqërinë?
Përgjigje: Sot e shoh si një dëshmi të fuqisë së grave dhe të solidaritetit njerëzor. Është një kujtesë se edhe në kohët më të vështira, ne mund të ngrihemi dhe të bëjmë ndryshim.
Pyetje: Çfarë mesazhi do t’u jepnit gjeneratave të reja?
Përgjigje: Të mos harrojnë historinë dhe sakrificat që janë bërë për liri. Dhe mbi të gjitha, të mos heshtin kurrë përballë padrejtësisë – zëri i tyre ka fuqi.

- Advertisement -

Të Fundit

Sport

ShowBiz