A nuk pati mjaftueshëm drama te Real Madridi? Pas largimit të shumëpërfolur nga “Los Blancos”, Xabi Alonso ka zgjedhur të marrë drejtimin e një tjetër klubi të trazuar: Chelsea FC. Pyetja është e pashmangshme: bëhet fjalë për një lëvizje të guximshme apo për një mision vetëvrasës?
Të dielën, Chelsea konfirmoi zyrtarisht atë që ishte bërë gjithnjë e më e qartë ditët e fundit: Xabi Alonso do të jetë trajneri i ri i “Bluve” për sezonin e ardhshëm. Reagimi i shumëkujt mund të ketë qenë i njëjtë: pse po ia bën këtë vetes? Edhe sikur të mos vinte pas një periudhe jashtëzakonisht të ndërlikuar dhe të turbullt te Real Madridi, pse pikërisht Chelsea? Pse të kalosh menjëherë nga një klub problematik te një tjetër, ku ka po aq potencial për kaos?
Kontrata katërvjeçare e Alonsos, e vlefshme deri në vitin 2030, sigurisht që përfshin një pagë të majme. Megjithatë, një detaj në njoftimin zyrtar të Chelsea-t tregon se çfarë ka pasur më shumë rëndësi për të. Ndryshe nga paraardhësit e tij të afërt, Enzo Maresca dhe Liam Rosenior, të cilët u prezantuan si “Head Coach”, klubi e quan Alonson “Manager”. Në dukje është një ndryshim i vogël, por në praktikën e përditshme ka peshë të madhe.
Si “manager”, Alonso pritet të ketë më shumë ndikim se paraardhësit e tij, sidomos në ndërtimin e skuadrës dhe në strategjinë e transferimeve. Sipas raportimeve, ai nuk e ka kërkuar domosdoshmërisht këtë titull; përkundrazi, ai pasqyron një ndryshim strategjik te BlueCo, konsorciumi që mori kontrollin e Chelsea-t në vitin 2022. Duke bashkuar përgjegjësi trajneri dhe drejtori sportiv, Alonso mund të ndikojë më drejtpërdrejt në të ardhmen afatgjatë të klubit.
Emërimi i tij mund të jetë sinjali se Chelsea më në fund është gati të tregojë durimin e nevojshëm për të ndërtuar një skuadër vërtet konkurruese nga themelet — një luks që nuk iu dha paraardhësve të tij.
Maresca, i cili mbërriti në verën e vitit 2024 me shumë bujë, nuk e mori kurrë atë durim nga pronarët e klubit. Italiani e kishte kthyer Chelsea-n në Champions League me një vend të katërt në kampionat, kishte fituar Botërorin e Klubeve dhe, në momentin e largimit rreth fundit të vitit 2025, e mbante skuadrën në vendin e pestë. Megjithatë, ai u detyrua të largohej.
Pas tij erdhi Liam Rosenior, i cili kishte pasur sukses me Racing Strasbourg, një tjetër klub nën ombrellën e BlueCo. Në prezantim, Rosenior foli për identitetin, historinë fituese dhe nevojën për të ndërtuar një ekip që mishëron vlerat e Chelsea-t në çdo ndeshje. Por ndërtimi i një skuadre doli të ishte mision pothuajse i pamundur. Ai qëndroi vetëm tre muaj e gjysmë në detyrë. Pas një nisjeje premtuese, erdhi rënia e shpejtë: shtatë humbje në tetë ndeshje mjaftuan që klubi ta shkarkonte në fund të prillit, pavarësisht kontratës deri në vitin 2032.
Një pjesë e dështimit të Roseniorit lidhej me pamundësinë për të fituar besimin e disa lojtarëve të rëndësishëm. Pikërisht ky është rreziku që duhet ta shqetësojë edhe Alonson. Edhe aventura e tij te Real Madridi u mbyll me probleme të ngjashme. Pas suksesit të madh te Bayer Leverkusen, ai shkoi në Madrid me pritshmërinë për të hapur një epokë të re në “Bernabéu”. Por qëndroi vetëm pak më shumë se gjashtë muaj.
Raportimet para shkarkimit të tij sugjeronin se metodat e Alonsos kishin ftohur disa prej yjeve të skuadrës. Vinicius Junior, Jude Bellingham dhe lojtarë të tjerë thuhej se nuk po i përgjigjeshin më mesazhit të tij. Përplasjet e brendshme dëmtuan çdo mundësi për sukses të qëndrueshëm, ndërsa Alonso thuhet se e kishte përshkruar skuadrën si “çerdhe”, për shkak të grindjeve të vazhdueshme.
A mund ta presë i njëjti fat edhe te Chelsea? Përvoja e Roseniorit është paralajmëruese. Megjithatë, Chelsea po vë bast mbi autoritetin e Alonsos: karrierën e tij si futbollist elitar dhe suksesin historik me Leverkusenin. Te BlueCo besojnë se Cole Palmer dhe pjesa tjetër e skuadrës do ta ndjekin pas. Fakti që klubi e ka ndjekur Alonson prej katër vitesh tregon se bindja për të është e thellë.
Arsyeja pse Alonso sheh potencial te Chelsea është e qartë: cilësia në skuadër ekziston. Me Enzo Fernández dhe Moisés Caicedo, “Blutë” kanë dy mesfushorë qendrorë të nivelit më të lartë. Cole Palmer është një prej lojtarëve më krijues dhe më të talentuar të brezit të tij. Në sulm, emra si Estêvão dhe Jamie Gittens sjellin shpejtësi e perspektivë, ndërsa Jorrel Hato ofron siguri në prapavijë. Levi Colwill, i ndalur nga një dëmtim i rëndë në ligament, kishte qenë pranë nivelit elitar.
Alonso ka aftësinë t’i zhvillojë këta lojtarë individualisht dhe, me dijen e tij taktike, të krijojë një skuadër që mund të garojë për trofe të mëdhenj në Angli dhe Europë. Por duhen ende ndërhyrje të rëndësishme. Më urgjentja është afrimi i një portieri të klasit të lartë, si dhe më shumë mbështetje në sulm për João Pedron, në mënyrë që ai të bëhet një golashënues më i besueshëm.
Alonso me siguri e ka analizuar me kujdes situatën para se të pranonte këtë sfidë gjigante. Në rrethana të tjera, ndoshta do ta kishte pritur posti te Liverpooli, i cili përfundoi te Arne Slot. Në “Anfield”, ku është ikonë dhe ku ndodhet një nga tre klubet e ëndrrave të tij — Real Madridi, Bayern Munichu dhe Liverpooli — tërheqja emocionale do të kishte qenë e madhe. Por kaosi te Reali mund ta ketë shtyrë të zgjedhë një klub pa lidhje personale, ku dështimi do të peshonte më pak emocionalisht.
Nga jashtë, vendimi për të marrë Chelsea-n është një rrezik i madh për karrierën e tij si trajner, e cila nisi në mënyrë të shkëlqyer. Nëse Alonso dështon edhe në klubin e dytë të madh europian, reputacioni i tij do të marrë goditjen e parë serioze dhe afatgjatë. Në këtë kuptim, ai po luan fort me fatin.
Sfida në “Stamford Bridge” është e madhe. Chelsea ka një skuadër të fryrë, me shumë kontrata gjigante dhe pa strukturë të qartë. Grupi shpesh duket i ndërtuar pa logjikë të mirëfilltë sportive. Detyra e parë e Alonsos do të jetë pastrimi i skuadrës: kush qëndron dhe kush largohet. Ai duhet të vendosë një hierarki më të qartë dhe, mes gjithë energjisë rinore, të shtojë edhe më shumë përvojë. Nuk është rastësi që raportimet flasin për dëshirën e tij për të afruar lojtarë me mentalitet fitues.
Chelsea ka fuqinë financiare për një rindërtim të madh. Klubi do të përpiqet të shfrytëzojë edhe emrin e Alonsos në merkato, duke joshur lojtarë me mundësinë për t’u zhvilluar nën drejtimin e tij. Kjo është edhe më e rëndësishme tani që skuadra ndodhet në vendin e dhjetë dhe rrezikon të mbetet jashtë Champions League, madje edhe jashtë garave europiane.
Pyetja kryesore është sa durim do të ketë hierarkia e Chelsea-t nëse projekti Alonso nis me vështirësi, siç edhe mund të pritet. A do t’i jepet spanjollit koha që nuk iu dha Marescas dhe Roseniorit? Që nga largimi i Thomas Tuchel tre vjet e gjysmë më parë, Chelsea ka ndërruar pesë trajnerë, përfshirë Graham Potter, Mauricio Pochettino dhe, së fundmi, Rosenior. Asnjëri nuk arriti të linte gjurmë të qëndrueshme. Në kujtesën e afërt, Antonio Conte mbetet i vetmi trajner që ka mbijetuar më shumë se 18 muaj në “Stamford Bridge”.
“Nga bisedat me pronarët dhe drejtuesit sportivë u bë e qartë se ndajmë të njëjtat ambicie”, theksoi Alonso. Nga 1 korriku, ai do të bëjë gjithçka për ta kthyer këtë bast të madh në sukses. Por kufiri mes një vendimi të guximshëm dhe një zgjedhjeje të gabuar është shumë i hollë. /GazetaExpress/
