Në filmat e fundit, njerëz pa përvojë aktoriale po fitojnë skenat më të spikatura. Nga One Battle After Another tek Marty Supreme, nga pronarë supermarketi te profesorë dhe agjentë specialë, të gjithë po tregojnë autenticitet në ekran.
Timothée Chalamet përshkruan përvojën në Marty Supreme të regjisorit Josh Safdie: “Po përpiqesha ta provokoja, ta irritoja, por ai thjesht më tha: ‘Kam qenë 30 vjet në burg. Nuk do të donit të më zemëronit.’” I panjohuri në skenë nuk ishte aktor – por përvoja e tij reale solli tensionin dhe autenticitetin e skenës.
Safdie dhe Paul Thomas Anderson, regjisori i One Battle After Another, ndjekin një traditë të gjatë: përdorimi i jo-profesionistëve për të krijuar besueshmëri, bazuar në përvojë jetësore dhe prezencë fizike, jo teknikë teatrale. Kjo praktikë shtrihet nga kinemaja sovjetike dhe neorealizmi italian deri tek shfaqja e shkurtër e Donald Trump në Home Alone 2.
Në One Battle After Another, James Raterman, ish-agjent i Secret Service dhe Homeland Security, interpreton kolonelin Danvers. Pa përvojë aktoriale, ai thotë: “Është një punë që duhet punuar. Paul është kaq bashkëpunues; më la të improvizoja me aktorët e tjerë.” Ai thekson se këshilla më e mirë aktoriale që ka marrë erdhi nga Anderson: “Mos u fokusoni tek fjalët në faqe, por tek ajo që duhet të bëni në momentin e caktuar.”
Për Grimstad, profesor i humanistikës në Yale dhe pjesë e One Battle After Another, aktimi ishte argëtues dhe përvoja e tij akademike i ndihmoi të sillte gjallëri në rol: “Ka një element performativ në mësimdhënie. Nuk është shfaqje e ekzagjeruar, por mënyra e të gjallëruarit të një libri.”
Edhe në Marty Supreme, pjesëmarrës janë njerëz të panjohur: John Catsimatidis, ish-basketbollistët George Gervin dhe Tracy McGrady, shkrimtari Pico Iyer, dramaturgu David Mamet, dizajneri Isaac Mizrahi dhe artistë të tjerë. Catsimatidis, 77 vjeç, thotë: “Unë nuk po aktroja, isha vetvetja.”
Philippe Petit, artist i kabllove të larta, shton: “Regjisorët shpesh kërkojnë freskinë që sjellin jo-aktorët. Një fillestar mund të bëjë diçka të rëndësishme dhe ndonjëherë të zbulojë diçka të jashtëzakonshme.”
McGrady dhe Gervin vënë në pah autenticitetin: përvoja jetësore dhe energjia reale sjellin diçka speciale në rol. Por jo të gjithë këta amatorë kanë mundësi të krijojnë karrierë afatgjatë. Industria mund të dashurohet për një fytyrë të pastër për një projekt, por rrallë ofron mbështetje për të kthyer autenticitetin e përkohshëm në profesion.
Catherine O’Rawe, profesoreshë filmi italian dhe autore e The Non-Professional Actor, thotë: “Jo-profesionistët na detyrojnë të pyesim: çfarë është aktimi? Çfarë sjell aktimi i mirë?” Megjithatë, pas një momenti të madh, shpesh nuk mund të gjejnë punë, sepse nuk kanë trajnime, lidhje ose mbështetje profesionale.
Këto role janë një rrugë e shkurtër drejt ndriçimit, por edhe një sfidë e madhe për të ndërtuar karrierë të qëndrueshme në Hollywood. /GazetaExpress/
